دسته‌بندی‌ها: خاک شناسی/ گیاه شناسی/ محیط زیست و انرژی/ مهندسی صنایع غذایی/ مهندسی کشاورزی و زراعت

امروزه مصرف زیاد سم و کودهای شیمیایی در محصولات کشاورزی در تمامی جهان و بخصوص در ایران یک معضل عمده بهداشتی می باشد. در حال حاضر در کشور ما سرانه مصرف سم در محصولات کشاورزی به ازای هر نفر 400 گرم و همچنین میزان مصرف کود شیمیایی از 2/5 به 3/5 میلیون تن در 10 سال گذشته افزایش داشته است.

در کشاورزی متعارف از بیش از 300 نوع ترکیب شیمیایی خطرناک نظیر آفت کش ها ، علف کش ها و کودهای شیمیایی بمنظور کنترل آفات و حشرات و حاصلخیزي خاک استفاده می گردد که بقایای این مواد علاوه بر آلوده کردن آبهای زیر زمینی و هوا ، جذب گیاهان و درختان شده و بخشی از آن در محصولات کشاورزی بعنوان نمونه میوه ها و سبزی ها رسوب کرده و در طی مصرف به بدن انسان منتقل مي شود .

برای تولید محصولات سالم و پاک و درنتیجه انسانهایی سالم و با نشاط ،

هیچ راهی جز کشاورزی ارگانیک نداریم .

تعريف كشاورزي ارگانيك

کشاورزی ارگانیک به نوعی از کشاورزی اطلاق می شود که هدف آن ایجاد سیستم های تولید کشاورزی یکپارچه، نظام یافته و انسانی است که تضادی با منافع زیست محیطی و اقتصادی ندارد.

کشاورزی ارگانیک مطلقا متکی بر حفظ تعادل اکولوژی وتقویت فرایند های بیولوژیکی تا حدمطلوب انها میباشد.

تاریخچه

عواملی که منجر به ظهور کشاورزی ارگانیک، بيولوژيك و اکولوژیک و بالاخره جنبش کشاورزی تجدید شونده شد. به « انتشارات آلبرت هووارد» بر می گردد. کشاورزی تلفیقی، غیر متمرکز و عاری از مواد شیمیایی، بوسیله « نورث برن» در سال 1940 مطرح گردید ؛ وی اولین کسی بود که کلمه ارگانیک را بکار برد و بدین ترتیب فلسفه و روش مربوطه را معرفی کرد.

فهرست مطالب

مقدمه